De soevereiniteit van de kiezer: Trump en volksnationalisme

9 NOVEMBER 2016

None

 

’t Is gebeurd. Wat weinigen voor mogelijk achtten, is dan toch werkelijkheid geworden: Donald Trump wordt de 45ste president van de Verenigde Staten. Waar de meeste peilingen en de politiek correcten meenden (of hoopten) dat Hillary Clinton de verkiezingen zou winnen, bleek de stem van Joe Sixpack toch de andere kant uit te gaan. Opmerkelijk om volgen was het ook gisterennacht hoe tot 2 à 3 uur ’s nachts de media, zowel in de VS als in West-Europa, zich aan het voorbereiden waren op de komst van de eerste vrouwelijke Amerikaanse president. In ons land zaten de studio’s van VRT en VTM gevuld met leden van het politieke en culturele establishment te wachten op een victory speech van Clinton. Maar toen swing states zoals Florida en Ohio duidelijk naar Trump begonnen over te hellen, bleek staat per staat het tij te keren richting Trump. Letterlijk vloeiden er traantjes bij de verzamelde Democraten in New York, maar ook bij Clintongroupie Gwendolyn Rutten. Uiteindelijk bleek de avond uit te draaien op een dikke uitgestoken middelvinger van de verarmde blue collar Amerikaan uit de Midwest en de Rust Belt richting de politiek gevestigde klasse, de economische multinationals en de klassieke media. Het toont vooral ook de diepgapende kloof tussen het volk en het establishment dat haar eigen agenda wil opleggen en al lang niet meer beseft wat het buikgevoel van de natie is.

Maar moeten wij nu als Vlaamse volksnationalisten blij zijn met Donald Trump? Nee en ja.

Wat betreft de persoonlijkheid en de maatregelen die hij zou willen nemen op binnenlands vlak, maakt het ons eigenlijk niet uit en zou het ons inderdaad niet zo veel moeten uitmaken. De bijzonder polemische en provocerende stijl van Donald Trump (waardoor hij in de media vaak werd voorgesteld als inhoudsloos) is niet meteen de onze, al is de NSV! als radicale politieke studentenbeweging ook niet op haar mondje gevallen. Maar indien de meerderheid van de Amerikanen hiervoor gekozen heeft, is dit als soeverein volk binnen het kader van de representatieve democratie hun keuze en dus ook hun verantwoordelijkheid. Indien Trump werkelijk zijn beloftes zal uitvoeren om een muur te bouwen op de grens met Mexico, Obamacare terug te schroeven, Amerikaanse abortusrestrictiewetten strikt te houden, het recht op wapenbezit te behouden, nieuwe belastingschalen in te voeren, de doodstraf te behouden, … dan is dit vooral een zaak van de Amerikanen die hem effectief verkozen hebben. In Vlaanderen kunnen wij daar blij om zijn of (zoals de meeste gutmenschen in West-Europa) het betreuren, op zich zijn die maatregelen interne Amerikaanse keuken en moeten we ons daar zeker niet stiefmoederlijk in willen moeien. Overigens gebeuren in verschillende landen mensonwaardiger zaken dan de voorgestelde maatregelen van Trump, maar waar hier in de media amper een haan om kraait…

Echter het buitenlandbeleid dat Trump ten uitvoer wil gaan brengen gaat ons natuurlijk wel aan, aangezien een militair en economisch nog altijd machtig land als de VS zowel rechtstreeks als indirect invloed heeft op Europa en de ons omringende regio’s. In die optiek kunnen wij als volksnationalisten enkel tevreden zijn dat niet Hillary Clinton de nieuwe commander-in-chief zal worden. Met Hillary Clinton waren we immers op weg naar hetzelfde paradigma van de VS als politieman van de wereld die aan andere landen willens nillens zijn wil en waarden gaat opleggen. Met Hillary waren we ook verder op weg naar de VS als Big Brother van de wereld, die ongemoeid zowel zijn eigen inwoners als buitenlandse regeringsleiders en burgers kon afluisteren en desgevallend ook monddood kon maken. Hillary’s track record als secretary of state liegt er immers niet om: het e-mailschandaal, het Benghazi-schandaal, het ontvangen van financiële steun van islamistische olie-potentaten, het doden van (terreur)verdachten in het buitenland met behulp van drones, het ondersteunen van zogenaamde gematigde rebellen in Syrië die uiteindelijk ook gewelddadige islamisten bleken,… Trump lijkt ons daarentegen een veiliger optie om grote internationale conflicten te vermijden. Zijn grote militaire strijdpunt is het volledig uitschakelen van IS, een plan waar we ons ook wel achter kunnen scharen. Doch over het algemeen wil hij onder het motto “America First” de militaire engagementen van de VS, hun interventie in het buitenland  en internationale wurgdeals zoals TTIP terugschroeven. Een nieuwe Monroe-doctrine is het nog niet, maar het respecteren van de geopolitieke onafhankelijkheid van andere werelddelen en de soevereiniteit van de natiestaten komt ons enkel positief over. Al heeft Trump een grote mond, een imperialistische warmonger is hij zeker niet, ook al reageren velen in West-Europa alsof met Trump Wereldoorlog III er aan zit te komen. Integendeel, naar het schijnt komt Trump redelijk goed overeen met Vladimir Putin, een mooiere start voor het behoud van wereldvrede in het post-Koude-oorlog tijdperk lijkt ons moeilijker in te denken.

Uiteindelijk heeft het weinig zin om vooraf al te juichen of te treuren, het wordt vooral afwachten en zien naar wat zijn beleidsdaden, en niet zozeer zijn stijl of woorden, voor ons als Avondland kunnen betekenen.

 

Dennis Bels
Senior Seniorum NSV!
2016-2017